Her ruhun sızlandığı ve acı cektiği zamanlar olur ,bende sanırım öyle gunler geçiriyorum bu gunlerde. Hafif ikiyuzlu bir tavır ile kanayan yanlarımı kamufle edip gulumsuyorum herkese.. Buyuk bir kalenin yıkıntılarıyla evcilik oynayan çocuklar gibiyim. Benim yıkıntılarım ideal ve hayallerim yalnızca. Herkese yakın gözükürken aslında en uzakta olanım, farkında değil, farkında değiller..
***
Farkına varmadan kendi kurgularımın, kendi distopyamın içinde hapis kaldım.. Sanal parmaklıklar etrafımı sarmıs. Kendi kendime surekli tekrarladığım cumlelerim bir çember olusturmus ve ben ortasında kalmısım .
***
Çıkış yolu vardır , herzaman vardır.. Sadece biraz zaman , biraz yalnızlık ..
***
Kendi sorunlarına çözüm bulmadan başkalarına koşanlardandım , ayaklarım burkulmadan önce. Yoruldum, nefesim kesildi.. Dinlemiyorum artık kendimden başkasını..
***
hedeflerini tutturmada başarısız ve hayal ve amaçlarından kopanlardanım.. Hayallerim felaketim olmadı henuz ama olacak. Ama az once de dediğim gibi kaybetmiş olabilirim ama oyundan hala çekilmedim, bir daha ki el daha guzel olacak.
***
Beni soranlar için hala iyiyim ve vazgecmedim.. sadece bunları yazmak istemezdim ama yazdım.. Ayrıca hobocubu; zombiii sana tesekkur ederrrr yazın için :)
***
Son bir not : Mıymıy konusanlardan, sesini duyuramayanlardan, olmayan vasıflarına güvenenlerden, olan vasıflarıyla övünmeyecek kadar alcakgonullu olanlardan nefret ediyorum. sıkıldım .. nokta..
iep